Het klimaat van de Verenigde Staten van Amerika

Algemene informatie

Landschap en Klimaat2017-03-21T15:58:51+00:00

Ligging

Regio:

Noord-Amerika

Buurlanden:

De 48 staten van de Verenigde Staten grenzen in het noorden aan Canada, in het oosten aan de Atlantische Oceaan, in het zuiden aan Mexico en de Golf van Mexico en in het westen aan de Grote Oceaan.

Alaska wordt door Canada van de rest van de Verenigde Staten gescheiden. Het grenst in het zuiden aan de Golf van Alaska en de Grote Oceaan, in het westen aan de Beringzee en de Beringstraat en in het noorden aan de Beaufortzee.

Hawaii ligt midden in de Grote Oceaan.

Oppervlakte:

9 629 047 vierkante kilometer

Vergelijkbare oppervlakte:

Ongeveer net zo groot als Canada.

Topografie

Langs de oostkust en langs de westkust liggen lange bergketens met als belangrijkste de Appalachen in het oosten en de Cordilleran Highlands (met o.a. de Rocky Mountains) in het westen. Het middendeel van het continent is relatief vlak met o.a. de Great Plains, een droge steppe. Ten westen hiervan ligt een aantal gebieden zonder afwatering naar zee, waardoor daar zoutmeren zijn ontstaan, o.a. het Great Salt Lake. De Colorado heeft diepe canyons uitgeslepen, o.a. de Grand Canyon. Grote rivieren zijn verder de Mississippi en in het noorden de Yukon en Mackenzie.

De Hawaii-eilanden zijn grotendeels ontstaan tijdens een belangrijke eruptie in het Tertiair, waarbij vulkanen werden opgebouwd op de (op sommige plaatsen op meer dan 5000 m diepte gelegen) zeebodem. Hoogste vulkaan is de Mauna Kea (4205 m), de op Maui gelegen Haleakala heeft een van de grootste kraters ter wereld (omtrek 30 km). Thans zijn o.m. de Mauna Loa, de grootste vulkaan ter wereld (4170 m), en de Kilauea (1247 m) nog actief. Koraalvorming begeleidt de kusten van de grotere eilanden. Nog steeds ondervinden de eilanden problemen ten gevolge van vulkanische activiteiten op de bodem van de Grote Oceaan: de kusten worden soms geteisterd door gevaarlijke vloedgolven of tsoenami’s, afkomstig uit de epicentra van zeebevingen in de Aleoeten-, de Atacama- en de Japanse trog.

Belangrijkste meren en rivieren

Op veel plaatsen in Noord-Amerika zijn door het landijs diepe kommen uitgeschuurd, waaruit later meren zijn ontstaan, o.a. de Grote Meren ofwel Grote-Merengebied. Ten westen van de Great Plains ligt een aantal gebieden zonder afwatering naar zee, waardoor daar zoutmeren zijn ontstaan, zoals het Great Salt Lake in Utah. De Colorado heeft diepe canyons uitgeslepen, o.a. de Grand Canyon. Grote rivieren zijn verder de Mississippi en in het noorden de Yukon en Mackenzie.

Klimaat

De noordoostelijke staten, zoals New England kennen een vochtig landklimaat. Door de polaire invloed worden de winters naar het noorden toe kouder. De lange, koude winters en milde zomers in de noordelijke gebieden in Noord-Amerika staan in scherp contrast met de klimaten in het zuidelijke gedeelte van het land. Door hun subtropische klimaat hebben de zuidelijke staten lange, hete en vochtige zomers en zachte winters.

Het middenwesten kent vier duidelijke seizoenen. De noordelijke staten in het middenwesten hebben dit niet, daar heerst een duidelijk landklimaat met een hete, korte zomer en een strenge winter. De zuidelijke staten van het middenwesten hebben een gematigder weerstype met lange, regenachtige zomers en zachte winters.

Meer naar het westen, in de Great Plains, heerst een semi-aride klimaat met een gemiddelde neerslag van 254 tot 762 millimeter. Een sterke, droge wind (de chinook) waait vanaf de Rocky Mountains en beïnvloedt de weersgesteldheid in het westelijk deel van de Great Plains. Dit gebied kent grote uitersten in temperatuur vanwege de koude lucht die wordt ingevoerd vanaf de Noordpool en warme tropische invloeden vanuit de Golf van Mexico. De gemiddelde dagtemperatuur in Iowa loopt van -11°C in januari to 30°C in juli.

De Hawaii-eilanden liggen in het gebied van de vrijwel het gehele jaar waaiende noordoostpassaat. De temperatuur is tamelijk gelijkmatig, op zeeniveau gemiddeld 23°C, met een maximum van 30°C en een minimum van 11°C. De regenval treedt vnl. op aan de windkant van de eilanden. Op Kauai is de grootste regenval ter wereld geregistreerd (12,5 m per jaar op de observatiepost Waialeale, 1740 m hoog).